اثری از : زنده یاد قیصر امین پورپیش از اینها فكر می كردم خداخانه ای دارد كنار ابرهامثل قصر پادشاه قصه هاخشتی از الماس خشتی از طلاپایه های برجش از عاج وبلوربر سر تختی نشسته با غرورماه برق كوچكی از تاج اوهر ستاره، پولكی از تاج اواطلس پیراهن او، آسماننقش روی دامن او، كهكشانرعد وبرق شب، طنین خنده اشسیل وطوفان، نعره توفنده اشدكمه ی پیراهن او، آفتا ببرق تیغ خنجر او ماهتابهیچ كس از جای او آگاه نیستهیچ كس را در حضورش راه نیستپیش از اینها خاطرم دلگیر بوداز خدا در ذهنم این تصویر بودآن خدا بی رحم بود و خشمگینخانه اش در آسمان،دور از زمینبود، اما در میان ما نبودمهربان وساده و زیبا نبوددر دل او دوستی جایی نداشتمهربانی هیچ معنایی نداشتهر چه می پرسیدم، ازخود، ازخدااز زمین، از آسمان، از ابرهازود می گفتند : این كار خداستپرس وجو از كار او كاری خداستهرچه می پرسی، جوابش آتش استآب اگر خوردی، عذابش آتش استتا ببندی چشم، كورت می كندتا شدی نزدیك، دورت می كندكج گشودی دست، سنگت می كندكج نهادی پای، لنگت می كندبا همین قصه، دلم مشغول بودخوابهایم، خواب دیو وغول بودخواب می دیدم كه غرق آتشمدر دهان اژدهای سركشمدر دهان اژدهای خشمگینبر سرم باران گرز آتشینمحو می شد نعره هایم، بی صدادر طنین خنده ی خشم خدا ...نیت من، در نماز و در دعاترس بود و وحشت از خشم خداهر چه می كردم، همه از ترس بودمثل از بر كردن یك درس بودمثل تمرین حساب وهندسهمثل تنبیه مدیر مدرسهتلخ، مثل خنده ای بی حوصلهسخت، مثل حل صدها مسئلهمثل تكلیف ریاضی سخت بودمثل صرف فعل ماضی سخت بود...تا كه یك شب دست در دست پدرراه افتادم به قصد یك سفردر میان راه، در یك روستاخانه ای دیدم، خوب وآشنازود پرسیدم : پدر، اینجا كجاست ؟گفت، اینجا خانه ی خوب خداست!گفت : اینجا می شود یك لحضه ماندگوشه ای خلوت، نمازی ساده خواندبا وضویی، دست و رویی تازه كردبا دل خود، گفتگویی تازه كردگفتمش، پس آن خدای خشمگینخانه اش اینجاست ؟ اینجا، در زمین ؟گفت : آری، خانه او بی ریاستفرشهایش از گلیم و بوریاستمهربان وساده و بی كینه استمثل نوری در دل آیینه استعادت او نیست خشم و دشمنینام او نور و نشانش روشنیخشم، نامی از نشانی های اوستحالتی از مهربانی های اوستقهر او از آشتی، شیرین تر استمثل قهر مهربان مادر استدوستی را دوست، معنی می دهدقهر هم ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌با دوست معنی می دهدهیچ كس با دشمن خود، قهر نیستقهری او هم نشان دوستی است......تازه فهمیدم خدایم، این خداستاین خدای مهربان وآشناستدوستی، از من به من نزدیك تراز رگ گردن به من نزدیك ترآن خدای پیش از این را باد بردنام او را هم دلم از یاد بردآن خدا مثل خیال و خواب بودچون حبابی، نقش روی آب بودمی توانم بعد از این، با این خدادوست باشم، دوست، پاك وبی ریامی توان با این خدا پرواز كردسفره ی دل را برایش باز كردمی توان درباره ی گل حرف زدصاف وساده، مثل بلبل حرف زدچكه چكه مثل باران راز گفتبا دو قطره، صد هزاران راز گفتمی توان با او صمیمی حرف زدمثل یاران قدیمی حرف زدمی توان تصنیفی از پرواز خواندبا الفبای سكوت آواز خواندمی توان مثل علفها حرف زدبا زبانی بی الفبا حرف زدمی توان درباره ی هر چیز گفتمی توان شعری خیال انگیز گفتمثل این شعر روان وآشنا :"پیش از اینها فكر می كردم خدا ..

بی پولی

بدترین درد آدم اینه که کار کنه بدون پول .. دیگه دارم افسردگی میگیرم .. آخه چرا مسیر بسوی یاس و ناامیدیه ؟
این وبلاگم شده محل غرو لند من .. اینجا غر بزم بهتر از اینه که به علی غر بزنم .

شرکت در آستانه افول

خیلی بده که آدم ذره ذره شاهد مرگ محل کارش باشه .. و این دومین باره که من شاهد این اتفاق هستم .. هر روز که میام اینجا با بچه ها کاسه چکنم چکنم دست گرفتیم و نمیدونیم چه کار باید بکنیم .. دقیقا مثل همون روزهای آخر عمر پیشگام ، نمیدونم چرا اینجوریه .. شاید من راه و اشتباه رفتم و .. شاید باید این اتفاقا بیفته تا جریان زندگی عوض بشه

خلاصه که این مملکت باید توش فقط دست و پا زد و زندگی کرد و هیچ برنامهای تو زندگی قابل پیش بینی نیست ..

بعضی وقتا به این فکر میکنم که به هیچی فکر نکنم ولی انگار هیچی هم گم شده

خدایا یه راه حل ...

دو سه شب پیش یه فال حافظ گرفتم .. این غزل اومد

در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد
حالتی رفت که محراب به فریاد آمد
از من اکنون طمع صبر و دل و هوش مدار
کان تحمل که تو دیدی همه بر باد آمد
باده صافی شد و مرغان چمن مست شدند
موسم عاشقی و کار به بنیاد آمد
بوی بهبود ز اوضاع جهان می‌شنوم
شادی آورد گل و باد صبا شاد آمد
ای عروس هنر از بخت شکایت منما
حجله حسن بیارای که داماد آمد
دلفریبان نباتی همه زیور بستند
دلبر ماست که با حسن خداداد آمد
زیر بارند درختان که تعلق دارند
ای خوشا سرو که از بار غم آزاد آمد
مطرب از گفته حافظ غزلی نغز بخوان
تا بگویم که ز عهد طربم یاد آمد

!!!!!!!!!!!!!بابا این حافظ هم دلش خوشه

حالم گرفته..

یه سری به این وبلاگ زدم دیدم چه حرفهای قشنگی توش نوشته بودم .. حیف بوده که فراموشش کرده بودم .. بالاخره آدمیزاده اینترنتی باید یه جایی را برای رد پای دلش توی فضای مجازی داشته باشه
دلم گرفته بود .. دیروز نتایج فوق لیسانس را زدند و من مثل همیشه رد شدم . آخه این طلسم کی میخواد شکسته بشه و من را به فضای دانشگاه دوباره وصل کنه نمیدونم ..ای بابا این مملکت دروپیت همه جیزش وارونست .
به هر حال خیلی ناراحت بودم و حس بدی داشتم .
.تصمیم گرفتم که اجازه بدم تا زندگی به روند خودش ادامه بده این جریانات باید بگذره چرا با استرس .. ترس و نگرانی..
الان کلا اوضاع جالب نیست شرکت که 3 ماهیه حقوق نداده و همه سر وصداشون در اومده .. .. ولی اکیپ بچه های الان بهتر از همیشه هستند و من دوستشون دارم ..
خیلی حرفهای آسمونی و رنگارنگ اومد تو ذهنم ولی موقع تایپ که میشه یادم میره
یه عکس دو نفره .. هر چند الان تابستونه و این عکس زمستونیه ولی عیب نداره .
دارم چرت و پرت میگم یا مینویسم مهم نیست ای بابا ..